JavaScript is uitgeschakeld, waardoor delen van deze website niet goed functioneert. Schakel JavaScript in om de site correct te laten werken.
“Wij gaan actief op pad in de wijk. We bellen bij bewoners aan, maken een praatje en kijken hoe wij kunnen helpen.”
Hans van Heijningen en zijn collega Tessa Pieffers zijn vertrouwde gezichten in de wijk. Menig bewoner met een laag inkomen zijn door hen geholpen met bijvoorbeeld de aanvraag van de financiële regelingen die daarvoor zijn, maar ook op andere belangrijke leefgebieden. Hans en Tessa zijn van Achter de voordeur, een ZZP-organisatie op het gebied van welzijn en maatschappelijke dienstverlening. Ze hebben een kantoor in een van de flats. Veel mensen in de wijk kampen met problemen. In deze tijden met stijgende prijzen liggen schulden, sociaal isolement en armoede op de loer. Voordat dat escaleert, willen Hans en Tessa de hulp bieden die nodig is. De gemeente Ede en Woonstede financieren hun inzet. Op Youtube is er ook leuk filmpje over beschikbaar.
Wij gaan actief op pad in de wijk. We bellen bij bewoners aan, maken een praatje en kijken hoe wij kunnen helpen. Dat is in het kort de kern van onze methode ‘Achter de Voordeur’, een beproefde aanpak die oorspronkelijk in Arnhem is ontwikkeld. Door direct contact te zoeken, proberen wij bewoners uit hun isolement te halen en waar nodig ondersteuning te bieden.
Het gaat in ons land met ongeveer 80% van de Nederlanders goed, maar 20% heeft het moeilijk of zelfs heel zwaar. Deze 20% vormt 80% van de bewoners van deze wijk. Het zijn hier allemaal sociale huurwoningen en veel mensen hebben dan ook een laag inkomen. Meer dan de helft van de bewoners ontvangt een uitkering, zoals AOW, bijstand of WIA. Daarnaast kent de wijk een grote diversiteit: er worden meer dan 60 verschillende talen gesproken.
Tessa en ik zijn inmiddels twee jaar actief in de wijk en hebben een kantoor in een van de flats die over twee jaar gesloopt gaat worden. Spreekuren werken hier niet. Bewoners zoeken uit zichzelf geen hulp. Daarom gaan wij zelf langs bij de mensen. Het gaat om totaal acht flats met in totaal 1200 woningen. We zijn momenteel bezig met de zevende flat. Met 80% van de bewoners hebben we uiteindelijk een gesprek over hun situatie en vaak kunnen we dat een mooi vervolg geven.
Het contact leggen met bewoners verloopt soepel. Mensen zijn verrast en blij dat er iemand langskomt die gewoon luistert en graag wil helpen. We zijn inmiddels goed bekend en staan ook heel goed aangeschreven. Niet in de laatste plaats natuurlijk omdat we veel mensen hebben geholpen met hun aanvraag van financiële regelingen. Dat helpt enorm. Daarnaast helpen we bewoners ook de weg te vinden naar hulpinstanties zoals een kledingbank, voedselbank of de schuldhulpverlening. De dankbaarheid van bewoners maakt het werk bijzonder waardevol.
Onze aanpak is bewust heel laagdrempelig. We voeren gesprekken bij de mensen thuis over het wonen in de wijk en bespreken verschillende leefgebieden die relevant zijn: hoe ervaren bewoners hun woning, wie woont er bij hen, hoe gaat het met iedereen, hoe is de gezondheid en of er sociale steun is van vrienden of buren? Op basis van deze gesprekken krijgen we een beeld van de situatie en bepalen waar we kunnen bijdragen. Het doel is om bewoners te laten groeien op de participatieladder; zelfs een gesprek in de eigen taal tijdens een koffieochtend kan al heel veel voor iemand betekenen en eerste stap zijn om uit het isolement te komen.
Bij sommige bewoners verloopt alles prima; daar komen we niet meer langs. Bij anderen bieden we hulp of verwijzen naar andere hulpverleners. We komen veel taalproblemen tegen, waardoor de wereld van sommige bewoners klein blijft en ze moeilijk hun weg vinden. Verder hebben veel mensen moeite om de eindjes aan elkaar te knopen en komen we veel eenzaamheid en gezondheidsklachten tegen, zowel lichamelijk als psychisch.
Mijn rol binnen Doorbraakkracht is bescheiden. Ik ga met Anja de deuren langs en we leggen uit wat de bedoeling is. Ik ben het vertrouwde gezicht voor de bewoners, wat vertrouwen geeft. Wat wel grappig is, toch bellen sommige bewoners naar Werkkracht om te checken of ons verhaal klopt. Ik ben niet aanwezig bij het vervolggesprek; dat is een zaak tussen de bewoners en Werkkracht. Ik ben wel erg enthousiast over deze aanpak, omdat ik uit eigen ervaring weet dat het veel effectiever is om mensen actief op te zoeken en te kijken wat je voor hen kan betekenen. Echt luisteren, echte aandacht en praktische hulp, dat werkt oneindig veel beter dan allerlei formele procedures.