JavaScript is uitgeschakeld, waardoor delen van deze website niet goed functioneert. Schakel JavaScript in om de site correct te laten werken.
“Het doel van het gesprek is om te kijken of ik kan helpen met de problemen die ze ervaren. De gesprekken zijn heel verschillend, omdat iedere bewoner een eigen verhaal heeft.”
Anja Goezinne werkt bij Tempo-Team Participatie. Voor Werkkracht voert ze gesprekken met bewoners uit de flats die in de bijstand zitten.
Vanaf maart ben ik samen met Hans van Achter de voordeur begonnen met het voeren van gesprekken met flatbewoners die een bijstandsuitkering hebben. Voor deze pilot is het doel om maximaal 50 gesprekken te voeren. De contactadressen krijg van Werkkracht, waarna ik samen met Hans op pad ga. Hans is bij de meeste bewoners een bekend gezicht. Hij is al twee jaar actief inde wijk en biedt actief hulp en ondersteuning. Een vertrouwd gezicht dus, en dat helpt.
In de aanpak is na de eerste gesprekken een en ander aangepast. Aanvankelijk stelde ik mezelf voor als ‘Anja van Werkkracht’, maar dat zorgde bij sommige mensen meteen voor stress omdat ze dachten dat ze aan het werk moesten. Nu presenteert ik mij als Anja van Tempo-Team en verloopt het gesprek aan de deur op een andere, meer ontspannen manier. Dit resulteert erin dat bijna iedereen nu verschijnt voor het gesprek in de huiskamer bij Achter de voordeu’, want het kantoor zit in een appartement in een van de flats. Het doel van het gesprek is niet om mensen direct aan het werk te krijgen, maar te kijken of ik kan helpen met de problemen die ze ervaren en welke stappen ze zouden kunnen zetten om weer een treetje verder te komen op de participatieladder.
De gesprekken zijn heel verschillend, omdat iedere bewoner een eigen verhaal heeft. Veel mensen die ik spreekt, leven in een isolement. Tijdens de gesprekken probeer ik een beeld te krijgen van hun situatie. Denk aan gezondheid, gevoelens, het sociale netwerk, mogelijke financiële zorgen… Stress en zorgen werken verlammend. Ik benadruk altijd duidelijk dat het gesprek geen financiële gevolgen heeft; het is er puur op gericht om te helpen. Vaak zie ik tijdens het gesprek de stress van de mensen afglijden. Ik tref ook wel mensen aan die best gemotiveerd zijn om iets te ondernemen, maar niet weten waar ze moeten beginnen. Het is niet alleen kommer en kwel.
Ik verwijs mensen vooral door naar de juiste instantie. Als de Nederlandse taal een barrière vormt, dan neemt Werkkracht het voortouw met bijvoorbeeld een taalcursus. Spelen er schulden, dan wordt een gesprek met de schuldhulpverlening van de gemeente geregeld. Wil iemand graag ochtenden werken, zoals kinderen naar school brengen, dan schakelt Werkkracht een jobhunter in om te kijken of er een passende baan is. Elk gesprek levert een advies op voor een volgende stap, waarvan het verslag ook gedeeld wordt met Werkkracht.
Tijdens de gesprekken maak ik gebruik van Matchcare, een AI-gespreksassistent. MatchCare stelt automatisch het gespreksverslag op en genereert brieven met vervolgafspraken. Een prachtig hulpmiddel, want ik kan me volledig concentreren op het gesprek zonder tussendoor aantekeningen te hoeven maken. Soms ben ik verrast door de kwaliteit van het verslag. Zo sprak ik met een vrouw die niet goed Nederlands sprak en Google Translate gebruikte om vanuit het Farsi te vertalen. Matchcare gebruikte Farsi als bron, waardoor het verslag beter was en voor mij nieuwe inzichten bevatte. Matchcare maakt dan ook automatisch twee brieven: één in het Farsi en één in het Nederlands.
Een gesprek dat mij is bijgebleven, is dat met een Iraans meisje dat naar Nederland is gevlucht. Ze woont samen met twee andere meisjes in een appartement, werkt aan haar taalvaardigheid en heeft een vriendje. Ze weet al dat ze in de beveiliging wil werken, maar na de aanval van de VS op Iran zit ze verlamd van stress op de bank. Haar ouders, vrienden familie wonen nog in Iran, en ze heeft geen idee hoe het met hen gaat. Het gesprek was desondanks waardevol: het meisje liet schilderijen zien die ze vroeger in Iran maakte en online verkocht. Ze wil graag nieuwe mensen ontmoeten en iets doen in een galerie, ongeacht de functie. Via Achter de voordeur heb ik geregeld dat een sportschool wordt betaald en tijdens de warme overdracht bij Werkkracht bleek dat daar iemand een galeriehouder kent die openstaat voor een kennismaking. Zodra ze weer ruimte ervaart om iets te ondernemen, kan ze snel stappen zetten. Mooi toch?